grzegorz.glowaty.net

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18

2005.09.30 Dzień 6 piątek

Ostatni dzień tej części pobytu w Stambule zaczął się bardzo słonecznie, tak jak przewidywałem. Zaczęliśmy od wizyty w przychodni z mają nogą do kontroli. W przychodni straszny ruch a przed drzwiami gabinetu tłoczą się ludzie. Doktor czasem wchodzi do gabinetu, wtedy kogoś przyjmuje i znowu znika na dłuższą chwilę w swoim biurze. Spotykam pielęgniarkę, tę co ostatnim razem i ona każe mi czekać. Na lekarza czeka jeszcze Turek w moim wieku i ok. 40-letnia kobieta, którzy się kłócą. Po chwili okazuje się, że Turek zna angielski i po wytłumaczeniu mu sprawy mojej nogi pomaga mi jako tłumacz u lekarza. Mówi też, że kobiet, z którą się kłóci robi problemy, bo pcha się bez kolejki. Lekarz zmienia mi opatrunek i mówi, że wszystko OK, każe smarować to czymś antybakteryjnym. Dziękuję mu, uściskuję rękę i znikamy z przychodni. Nasze plecaki zostawiliśmy w hotelu wcześniej (recepcjonista wyciskał nas na pożegnanie, bo zmykał dzisiaj do domu) więc mamy jeszcze dzień zwiedzania. Wybór pada na most Bosfor i europejski brzeg zatoki razem z naszą siedzibą Sułtanów - pałacem Dolmabahce.

Okazuje się, że tramwaj zamiast jechać tak jak na rozkładzie w środku pod sam plac zatrzymuje się na przystanek przed i… niespodziewanie zaczyna wracać. Zaskoczył nas skubaniec. Wysiadamy na następnym i mamy do przejścia 2 przystanki do pałacu a później drugie tyle do mostu Bosfor. Droga jest monotonna, a od pewnego momentu po lewej stronie ściana jest udekorowana wystawą “z życia Ataturka”. “Wódz wśród ludzi”, “Wódz przemawia”, “Wódz z karabinem” itd. Sam pałac z zewnątrz prezentuje się nieźle, ale do środka nie wchodzimy, bo drogo (18YTL+6 za aparat). Niedaleko mostu nad samym Bosforem znajduje się meczet, który jest kresem naszej wędrówki.

Tam przysiadamy na chwilę, dookoła kręci się dużo uczniów (chłopcy w krawatach a dziewczyny w czarnych rajstopach i szarych spódnicach, i tu i tu białe koszule). Wracamy autobusem, po drodze robię zrzut karty na CD i coś jemy. Zabieramy plecaki i zmykamy na dworzec autobusowy.
Dworzec to osobna historia. Z metra wychodzi się dokładnie na jego środku. Jest to plac mniej więcej wielkości krakowskiego rynku ze stacją metra na środku jak Sukiennicami. Dookoła, tam gdzie w Krakowie są kamienice, tutaj znajdują się biura przewoźników autobusowych. Biur jest ze 170 a w każdym od 1-kilku przewoźników. Każde biuro ma swój numerek. Przed drzwiami stoją naganiacze i wykrzykują nazwy miast, do których odjeżdżają.
Znajdujemy kilka do Goreme (34 - 40 YTL). Wybieramy Neveshir bo w innych goście jakoś ściemniają dziwnie, autobus ma wyjechać o 20:30 i kosztuje 38 YTL, nic się skubaniec nie chce targować. O 20:30 odjeżdżamy do Goreme. W autobusie koleżka Turek - bardzo przyjazny gość - obdarował parę siedzącą za nim skarpetkami a następnie proponuje mi swoją gazetę. Niestety po turecku więc odmawiam. Ze Stambułu wyjeżdżamy parę godzin i nie chodzi o to że jest korek, bo wcale go nie ma. Chodzi raczej o to, że to miasto jest gigantyczne. Jeszcze czegoś tak wielkiego nie widziałem. Chwilę za Stambułem zasypiam.

Nawigacja: poprzednia strona « » kolejna strona

Strony: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18